آنچه در این مقاله میخوانید [پنهانسازی]
موسیقی الکترونیک، از دیسکو گرفته تا دابستپ، یکی از گسترده ترین دسته بندی های عصر موسیقی مدرن است و در اکثر کشورهای جهان محبوبیت دارد. در واقع موسیقی الکترونیک شامل طیف گسترده ای از سبک های موسیقی است و از بیش از 50 سال پیش وجود داشته است.
موسیقی الکترونیک تولید و کیفیت موسیقی امروزی را متحول کرده است و برخلاف موسیقی سنتی، انعطاف و خلاقیت را در تولید و پخش موسیقی، برای مثال با اصلاح صدا و ضرب های پس زمینه، ممکن می سازد. در میان برترین آهنگسازان موسیقی الکترونیک جهان می توان از انیگما (Enigma)، ژان میشل ژار (Jean-Michel Jarre)، تنجرین دریم (Tangerine Dream) و جورجو مورودر (Giorgio Moroder) نام برد.
در این مقاله با ما همراه باشید تا درباره این سبک بیشتر بدانید.
موسیقی الکترونیک در تولید موسیقی از سازهای الکترونیک و تکنولوژی بهره می برد. هر موسیقی تولید و اصلاح شده با هرگونه ابزار الکترونیکی را می توان در دسته موسیقی الکترونیک جای داد. با این حال، برای اینکه موسیقی دقیقاً الکترونیک در نظر گرفته شود، آهنگساز باید با مدیوم الکترونیک و پردازش الکترونیکی که روی موسیقی او صورت می گیرد در تعامل باشد.
این گونه از موسیقی از طریق منابع صوتی مختلفی همچون میکروفون، نوسان ساز الکترونیک و برنامه های کامپیوتری تولید می شود، به طوری که صدا ضبط شده و سپس برای تولید موسیقی مورد نظر تدوین می شود. موسیقی الکترونیک، البته به جز موسیقی الکترونیک زنده، معمولاً از طریق یک بلندگو همراه با سایر آلات موسیقی و یا به تنهایی پخش می شود.
موسیقی الکترونیک یکی از جنبه های اصلی در گسترش موسیقی در قرن بیستم بود. تولیدکنندگان موسیقی و آهنگسازان با استفاده از علم الکترونیک دست به آزمایش های مختلفی می زدند و سازهای الکترونیک در نتیجه همین آزمایش ها پدید آمدند.
از سازهای الکترونیک برای بازتولید موسیقی موجود و نیز برای اجرای عمومی، به جای ساخت آهنگ جدید، استفاده می شد. برخی از این سازها مانند تِل هارمونیوم قادر به تولید صداهای سازهای ارکستر بودند. آهنگساز ایتالیایی، فروچیو بوسونی (Ferroccio Busoni)، استفاده از سازهای الکترونیک را در ساخت موسیقی ریزپرده ای یا میکروتونال ترویج می کرد. او در ترویج موسیقی الکترونیک نقش مهمی داشت و پیش بینی کرده بود در آینده از یک ماشین برای تولید موسیقی استفاده شود؛ پیش بینی ای که به سرعت به واقعیت پیوست.
در سال 1935، اولین دستگاه ضبط صوت رونمایی شد و کیفیت صدای ضبط شده آن تا حد زیادی به اصل وفادار بود. ضبط آزمایشیِ استریو در سال 1942 آغاز شد و انحصاراً در اختیار آلمان قرار داشت. در پایان جنگ جهانی دوم، دستگاه های ضبط صوت و نوارهای ضبط شده به ایالات متحده راه یافتند و این آغاز تولید تجاری ضبط صوت بود.
نوارهای صوتی مغناطیسی طیف وسیعی از امکانات صوتی را در اختیار هنرمندان، آهنگسازان و تولیدکنندگان قرار می داد. این نوارها ارزان و قابل اعتماد بودند و همین موجب شد از هر رسانه صوتی دیگری نزد مردم محبوب تر شوند.
به دلیل راحتی استفاده نوارهای مغناطیسی، در سال 1944 موسیقی روی نوار الکترو-آکوستیک تولید شد. آهنگسازان تجربی پاریس به سرعت وارد عمل شدند و از دستگاه های ضبط صوت برای تقویت تکنیک آهنگسازی Musique concrète استفاده کردند. این تکنیک در واقع از ترکیب صداهای ضبط شده برای تولید موسیقی بهره می برد. پس از آن با روی کار آمدن کامپیوتر، موسیقی الکترونیک در سراسر جهان بیش از پیش گسترش یافت.
اولین تلاش قابل توجه برای تولید موسیقی الکترونیک به تادیوس کِیهیل (Thaddeus Cahill) در اوایل قرن بیستم برمی گردد. کیهیل با استفاده از ژنراتور چرخشی و گیرنده تلفن، سیگنال های الکتریکی را به صدا تبدیل کرد و بر همین مبنا سازی به نام تِل هارمونیوم را اختراع کرد.
مدتی بعد در سال 1919، لئون ترمین (Leon Theremin) فیزیکدان روسی موفق به اختراع یک ساز الکترونیک به نام تِرِمین شد که بسیار منحصر به فرد بود و بدون هیچ گونه لمسی نواخته می شد. همچنین در دهه 1930، لورنس هَموند (Laurens Hammond ) مخترع آمریکایی سازی به نام اُرگ هَموند را ابداع کرد که با نام دایناموفون نیز شناخته می شود.
رشد پیوسته موسیقی الکترونیک در قرن بیست و یکم تا حد زیادی به ظهور و گسترش هم زمان اینترنت مربوط بوده است. وب سایت های پخش موسیقی و ویدیو مانند Spotify و YouTube دسترسی به موسیقی را آسان تر از همیشه کرده اند. اکنون هنرمندان برای ضبط آهنگ زمان کمتری را در استودیوها سپری می کنند و در نتیجه در مدت زمانی کوتاه می توانند آهنگ های بیشتری را ضبط کنند. هنرمندان برای ساخت موسیقی خود همچنین می توانند سینتی سایزر نرم افزاری و سایر محیط های آهنگسازی خودشان را ایجاد کنند.
